Þessi frásögn fjallar um pakistanska kristna flóttafjölskyldu sem fékk aðstoð frá Protecting Persecuted Christians við að flytjast frá Taílandi til Bandaríkjanna í apríl 2025.
Sex ár í óvissu og ótta
Sameena er kristin kona frá Pakistan sem kom til Bangkok í Taílandi sex árum áður en fjölskylda hennar fékk loks tækifæri til að hefja nýtt líf. Með henni voru eiginmaður hennar, Ashfan, og fimm börn þeirra.
Fjölskyldan hafði neyðst til að flýja Pakistan vegna trúarlegra ofsókna sem hún hafði orðið fyrir sem kristið fólk. Hún óttaðist að snúa aftur til heimalandsins þar sem hún taldi líf sitt vera í hættu.
Kristnir og aðrir trúarlegir minnihlutahópar í Pakistan hafa lengi þurft að glíma við mismunun, hótanir og ofbeldi. Að mati fjölskyldunnar og samtaka sem berjast fyrir réttindum ofsóttra kristinna hefur skortur á vernd og viðbrögðum yfirvalda gert stöðu þessara samfélaga sérstaklega erfiða.
Sameena og fjölskylda hennar leituðu því verndar hjá Flóttamannastofnun Sameinuðu þjóðanna (UNHCR) í Bangkok og fengu viðurkennda stöðu flóttafólks.
En þótt þau hefðu fengið þessa viðurkenningu var lífið í Taílandi langt frá því að vera auðvelt.
Dagleg barátta fyrir börnunum
Líkt og margir aðrir kristnir hælisleitendur í Bangkok fékk fjölskylda Sameenu ekki fjárhagsaðstoð frá UNHCR.
Hver dagur varð að baráttu fyrir því að tryggja börnunum mat og sjá fyrir nauðsynlegustu þörfum þeirra.
Í frásögn fjölskyldunnar eru fjögur barnanna nefnd sérstaklega: Alia, 11 ára, Maryam, 13 ára, Hania, 17 ára, og Saqib, 18 ára.
Foreldrarnir gerðu sitt besta til að sjá börnunum farborða, en án öruggrar réttarstöðu og heimildar til að vinna var fjárhagslegt öryggi fjölskyldunnar afar takmarkað.
Þrátt fyrir erfiðleikana héldu þau í vonina um að einn daginn gætu þau flust til lands þar sem þau fengju að lifa í friði og öryggi.
En þá dundi yfir enn þyngra áfall.
Þrjú ár án eiginmanns og föður
Þremur árum áður en fjölskyldan komst til Bandaríkjanna var Ashfan handtekinn af taílensku lögreglunni og færður í varðhaldsmiðstöð fyrir útlendinga.
Engin ákveðin dagsetning lá fyrir um hvenær hann yrði látinn laus.
Sameena stóð því ein eftir með börnin og þurfti að axla alla ábyrgð á fjölskyldunni.
Það var henni afar erfitt að sjá fyrir daglegum þörfum barnanna, greiða nauðsynleg útgjöld og láta enda ná saman í hverjum mánuði.
Á sama tíma þurfti hún að lifa með þeirri sársaukafullu óvissu að vita ekki hvenær eiginmaður hennar fengi að snúa aftur til fjölskyldunnar.
Börnin urðu að alast upp án þess að hafa föður sinn hjá sér í daglegu lífi.
Sameena leitaði ítrekað til UNHCR og óskaði eftir því að fjölskyldan yrði flutt sem fyrst til öruggs þriðja lands.
Hún vonaðist til að slíkt myndi binda enda á ótrygga stöðu þeirra í Taílandi og, umfram allt, gera Ashfan kleift að losna úr varðhaldi og sameinast fjölskyldu sinni.
Loksins bárust góðu fréttirnar
Eftir sex ára bið fékk fjölskyldan loksins þær fréttir sem hún hafði þráð svo lengi.
Henni hafði verið veitt tækifæri til að flytjast til Bandaríkjanna.
UNHCR sá um að útvega nauðsynleg vegabréfsáritanir og flugmiða.
En þegar nýtt líf virtist loksins vera innan seilingar kom upp síðasta, alvarlega hindrunin.
Fjölskyldan þurfti að greiða háa sekt til taílenskra útlendingayfirvalda vegna þess að hún hafði dvalið lengur í landinu en dvalarheimildir hennar leyfðu.
Sektin nam tæplega 3.000 evrum.
Fyrir fjölskyldu sem hafði ekki heimild til að vinna löglega og hafði árum saman búið við mikla fjárhagslega erfiðleika var þetta gríðarleg fjárhæð.
Þótt flugmiðarnir og vegabréfsáritanirnar væru tilbúnar gat fjölskyldan ekki haldið áfram ferð sinni nema þessi skuld yrði greidd.
Eftir alla biðina stóð framtíð hennar því enn einu sinni í óvissu.
Aðstoðin sem opnaði dyrnar að nýju lífi
Fjölskyldan leitaði til samtakanna Protecting Persecuted Christians og óskaði eftir fjárhagsaðstoð til að greiða sektina.
Þegar okkur barst beiðni þeirra ákváðum við að hjálpa.
Við vildum ekki að skortur á fjármunum yrði til þess að sex ára þjáningar fjölskyldunnar héldu áfram, einmitt þegar hún hafði loksins fengið tækifæri til að hefja nýtt líf í öryggi.
Með aðstoð sjálfboðaliða okkar í Bangkok útveguðum við fjölskyldunni tafarlaust nauðsynlegt fjármagn til að greiða sektina og ganga frá þeim málum sem þurfti áður en hún gæti yfirgefið Taíland.
Þessi fjárhagsaðstoð gerði Sameenu, Ashfan og börnum þeirra kleift að halda áfram fyrirhugaðri ferð til Bandaríkjanna.
14. apríl 2025 – Dagurinn sem fjölskyldan fékk nýja von
Þann 14. apríl 2025, fyrir náð Guðs, gat fjölskyldan loksins flogið frá Bangkok til New York í Bandaríkjunum.
Eftir þrjú löng ár í varðhaldi gat Ashfan sameinast eiginkonu sinni og börnum á ný.
Sex ára óvissu í Taílandi var loksins lokið.
Fjölskyldan var yfir sig ánægð og innilega þakklát fyrir þá hjálp sem henni hafði borist þegar hún þurfti mest á henni að halda.
Í Bandaríkjunum gat hún hafið nýtt líf saman, án þess stöðuga ótta við handtöku sem hafði einkennt dvöl hennar í Taílandi.
Samkvæmt upplýsingum fjölskyldunnar fékk hún heimild til að vinna löglega og börnin tækifæri til að stunda nám og byggja upp betri framtíð.
Fyrir Sameenu og Ashfan þýddi þetta miklu meira en að flytja frá einu landi til annars.
Það þýddi að fjölskyldan gat loksins verið saman á ný, horft fram á veginn með von og byrjað að byggja upp líf þar sem öryggi og framtíð barnanna voru ekki lengur jafn óviss og áður.
Nýtt upphaf eftir langa þjáningu
Saga Sameenu og Ashfans minnir okkur á að á bak við hverja flóttamannasögu er fjölskylda með drauma, áhyggjur og vonir um betra líf.
Í sex ár biðu þau eftir öryggi.
Í þrjú ár voru þau aðskilin frá eiginmanni og föður.
Og þegar frelsið virtist loksins innan seilingar þurftu þau enn eina hjálparhönd til að geta haldið áfram.
Við erum þakklát Guði fyrir að hafa fengið tækifæri til að aðstoða þessa fjölskyldu á svo mikilvægum tímamótum.
Við vonum og biðjum þess að Sameena, Ashfan og börn þeirra fái að njóta friðar, öryggis og farsællar framtíðar í nýju heimalandi sínu.
Guð blessi þau og allar þær fjölskyldur sem enn bíða eftir sama tækifæri.
